Selectie van de gitaren: Bozo Padunavac

In 1959 emigreerde de Joegoslaaf Bozo Padunavac naar de Verenigde Staten. Een jaar of 6 later begon hij met de bouw van gitaren. Hij probeerde het probleem van kromtrekken en aanverwante gitaarellende te voorkomen door zijn gitaren zwaar uit te voeren. Het voor- en achterblad is 1/8 inch dik; de zangbalken zijn zwaar uitgevoerd en nooit scallopped (uitgestoken). Hier moet direct aan toegevoegd worden dat uitgerekend Harry's Bozo een kromgetrokken hals niet bespaard is gebleven. Gitaarbouwer en hersteller Chris Teerlink heeft zich later over dit probleem gebogen.

Hoewel Bozo ook bassen, 6-snarige en elektrische gitaren bouwt - en tegenwoordig ook veel archtops - verkreeg hij zijn grote bekendheid door zijn Bozo Bell Western XII. Het is een gitaar met een opvallend uiterlijk; de kast heeft een vorm die aan een bel doet denken, de rozet bevat in de variant die Harry bezit, versieringen die lijken op die van een bozouki en het inlegwerk is overdadig; de hoeken van de klankkast, ook die van de zijkant, hebben bindingen met abalone (zee-oor).

Nog een paar gegevens:

De echte Bozo's zijn nooit in massa geproduceerd. De ideeën van Bozo wel. De Japanse bouwer Yairi ging gitaren produceren naar het ontwerp van Bozo. Hij zelf hield zich liever bezig met het bouwen van custom gitaren en het ontwikkelen van nieuwe modellen. Zelfs het experimenteren met gitaren, voorzien van een kunststof achterzijde bleef hem niet vreemd.